ႏွစ္ေထာင့္ဆယ့္တစ္

အျပစ္မရွိဘူး အျပစ္ရွိတယ္
မၾကားခ်င္ဘူး ၾကားေနတယ္ ..။
တခ်ိ ဳ ႔ အျပစ္ေတြမွာ မပစ္နိုင္တာေတြ ပါတယ္ ..။
တေဇာက္ကန္း ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ပါတယ္ ..။
အႏၲာရယ္မ်ားတဲ့ ေလာကၾကီးကို အန္တုျခင္းေတြ ပါတယ္ ..။

မေနနိုင္မထိုင္နိုင္ အဲ ဇာတ္ခံုမွာ ကမိေတာ့
ငါက ျပိဳင္ဘက္ကင္း ငမိုက္သားပဲ ...။
ေက်းဇူးပဲ ေလာကဒါဏ္ ..
ဘယ္ေတာ့မွ မရိုးအီတဲ့ ရိုက္ခ်က္ေတြ အတြက္
ဒီႏွစ္ အကယ္ဒမီလည္း ခင္ဗ်ားပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္ ..။
ႏွစ္ေထာင့္ဆယ့္တစ္မွာလည္း ဆက္ တစ္ဦးမွာေပါ့ ..
စစ္ေတြျဖစ္ေနၾကဦးမွာပဲ..။
ဘာမွ စိတ္ပူစရာမလိုဘူး ...
အခ်စ္နဲ႔ ေပါင္မုန္႔မရွိလည္း ...
ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ဘ၀ကို ေရာင့္ရဲေနလိုက္လို႔ ရတယ္ ..။

ဒါက စိတ္ရႈပ္လို႔ ေရးတဲ့စာ ...
ရီရင္လည္း ရီ.. ငိုရင္လည္း ငို..
ျပံဳးျပံဳးၾကီးၾကည့္ျပီးေတာ့ လွည့္ထြက္မသြားနဲ႔..
ရင္ထဲမွာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ အရာေတြ ဘာတစ္ခုမွ
လက္ခံမထားခ်င္ေတာ့လို႔...
တြန္း ဖယ္ ထား တယ္ ..
ခဏေလာက္ ငါ့ကို ရုန္းထြက္ခြင့္ေပး ..။

အိပ္မက္ေတြလည္း မေကာင္းတာ ၾကာျပီ ...
မေကာင္းတာေတြ မမက္ေအာင္ မအိပ္ရရင္ေကာင္းမွာပဲ
ဘာလုပ္ရမလဲ ...
စစ္ထဲပဲ ၀င္ရမလာ း
စစ္မႈပဲ ထမ္းရမလား ..
၅ သိန္းတန္ ဖုန္း၀ယ္ရမလား ..
၃၁ စီးရမလား ..
ေကာ္ဖီေသာက္ပါ !
လဘၻက္ရည္ေသာက္ပါ !
ေ-ာက္အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာထားတဲ့ Billboard ေတြကိုပဲ
ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ဆဲေနမိတယ္ ... ။

ရပ္

ေတာ္ျပီ

ဒီအေၾကာင္းေျပာရင္

စကၠဴကပ္ေနတဲ့ မုန္႔လံုးစားေနရသလို

ဖြယ္တယ္တယ္ၾကီး ျဖစ္မွာ..

ေတာ္ျပီ

ဒီအေၾကာင္းေျပာရင္

ညီွစို႔စို႔နဲ႔ စက္တင္ဘာလည္း ပါလာဦးမွာ...

ေတာ္ျပီ

ဒီအေၾကာင္းေျပာရင္...

ဖုန္းလိုင္းေတြ ျပတ္ျပီး ကြန္နက္ရွင္ေတြ က်သြားမွာ..

[စိုးရိမ္ရတယ္ ...

ငါတို႔ေခတ္က မုန္တိုင္းေစာ္နံလို႔..

ကန္းလြန္းပါတယ္ကြာ..

ကမ္းျမင္ဖို႔ေတာ့ အေ၀းၾကီးပဲ..

အေနအထားကိုက နင္ေရာ ငါေရာ

အရူးစြတ္စြဲတာ ခံေနရတာကလား ]

ေတာ္ပါျပီ

လူၾကိဳက္နည္းတဲ့ အမွန္တရားလည္း ..

ေတာ္ပါျပီ...

ဖုန္ထူေနတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲလည္း ..

ေတာ္သင့္ျပီ..

ျခင္ေဆးေခြ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဖေယာင္းတိုင္ ယဥ္ေက်းမႈ၊

လူေတြလည္း မီးခိုးေတြ တအူအူနဲ႔..

ခ်ိဳ ႔တဲ့မႈေတြ စားသံုးဆဲ...

ခ်ဳပ္ရိုးေျပသံခ်ပ္ကာထဲ

ဘာကိုမွ အာမခံနဲ႔။

ေတာ္လိုက္ေတာ့.. ။

ခင္ဗ်ား မသိဘူး

လူတန္းစားခြဲျခားတဲ့ ကြန္ကရစ္လမ္းမၾကီးမွာ

ေသာက္ေရးမပါတာေတြပဲ

ေခတ္မွီဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္တယ္

ဒါနဲ႔မ်ား ျမိဳ႔အဂၤ ါရပ္နဲ႔အညီ ဘာညာကြိကြေတြ

ေတာ္ပါေတာ့...။

အားနာစရာပဲ ရန္ကုန္ေရ...

ခင္ဗ်ားကို ခ်စ္မိလို႔က်ဳပ္မွာ လူရာမ၀င္ေတာ့ဘူးတဲ့ ..။

တကယ္ပဲ

ဒီေနရာမွာ..

ေတာ္ပါျပီ ...။ 

မိုးရာသီ အရိုင္းေတး ..

သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာခ်လာတဲ့ မိုးစက္ေတြထဲမွာ...ဘယ္နတ္ဆိ

ုးရဲ့ က်ိန္စာမ်ိဳးနဲ႔ နာက်ည္းခ်က္ေတြပါေနမလဲ...။
ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္ ေန႔ရက္ေတြထဲ အိပ္မက္အေသေတြနဲ႔ တုတ္ေႏွာင္ခဲ့တဲ့ ေမွာ္ဆရာေရ.... ကံၾကမၼာဆိုးေတြကိုခ်ည္း တနင့္တပိုးလက္ေဆာင္ထားခဲ့တာ ေက်းဇူးတင္မဆံုးဘူး..။
ခင္ဗ်ား ႏွင္တံတခ်က္အေ၀ွ႔မွာတင္ မိႈင္းရီ မႈန္၀ါး အံု႔ဆိုင္းခဲ့ရတာ...။ က်ဳပ္တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ထစ္ခ်ဳန္းရြာတဲ့ မိုးေလလားလို႔ ေမးပစ္ခ်င္တယ္...။
အနားသတ္မရွိတဲ့ စိတ္မိုက္ကို ေဘာင္ခတ္ထားပစ္နိုင္တဲ့ ခင္ဗ်ားအျပံဳးမွာ က်ဳပ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း ရြာရန္ရာနႈန္းအျပည့္နဲ႔ ျပိဳဆင္းခ်င္ေနေတာ့လည္း ခက္သားလား ...။
ေတ ြေတြ ေငး ေငး..ေတြေတြေငးေငး.. ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းကိုယ္ကိုက္ နာက်င္ေနပလိုက္တယ္ ..
ေၾသာ္ ..၀မ္းမနည္းေၾကးလို႔ ဆိုခဲ့ၾကေပမယ့္လည္းေလ...။ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားနဲ႔ မိုးထဲမွာေတာင္ မိုးထပ္ရြာတယ္ ...။ ေက်းဇူးျပဳျပီး ေအာက္စီဂ်င္ပါတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ပဲ ၾကည့္ပါ..။

ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားေပးတဲ့ အလင္းေတြက တဆိတ္ေလာက္ မၾကမ္းလြန္းဘူးလား...အေမွာင္ထဲမွာေတာင္ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ေလာင္ကြ်မ္းလြန္းတယ္..။ အရိုင္းဆန္ဆန္နဲ႔ ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ ေၾကကြဲေနရတာတာ... ေၾကကြဲေနရတာ....။ ေျပာင္းျပန္ၾကီး ရီေနရလြန္းလို႔လည္း နွလံုးခုန္သံစည္းခ်က္ေတြက ကစဥ့္ကလ်ားနဲ႔ ..ေအာင့္သီးေအာင့္သက္ ...။ ဘာေတြျဖစ္မလဲ...လြဲလြဲၾကီး လြမ္းေနရင္းနဲ႔..သံသရာတစ္ေလွ်ာက္ ေ၀း ေ၀းၾကီးကို လြဲရဦးမယ္...။

ကံၾကမၼာကို မုန္းတယ္...။ အဆိပ္တစ္ခြက္ ခဏေပးပါ ခရမ္းေရာင္ေရ... ေလာင္ကြ်မ္းျပာမက်ေသးသေရြ႔ေတာ့ ညိႈးေၾကေနရဦးမွာေပါ့.. အဟက္..! ဘာျဖစ္လဲ.. ဘာျဖစ္သြားလဲ ... ဘာျဖစ္ဖို႔ရွိဦးမွာတဲ့လဲ... ။

ဆုေတာင္းမမွားခဲ့ပါဘူး...ဆုေတာင္းမ်ားခဲ့ရံု သက္သက္ပါ...ခင္ဗ်ားအတြက္နဲ႔ က်ဳပ္အတၲေတြကို တနင့္တပိုး ေရစက္ခ်လိုက္မိတာလည္း ပါမေပါ့..။ ခုမွေတာ့ ေသာက္ေနာင္တလည္း ရမေနခ်င္ဘူး..ရွိပါေစေတာ့ ရွိေစေတာ့..။
မုန္းဖို႔ခ်စ္ခဲ့တာမဟုတ္လို႔ 'မုန္းပစ္လိုက္ပါ' ဆိုတဲ့ စကားကို ရနံ႔ေဟာက္ပက္နဲ႔ မေျပာစမ္းပါနဲ႔ ....။
ဟာသပဲ..။ ျဖစ္နိုင္မယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ာ့အနားက ညွင္းသိုးသိုးလူေတြအားလံုး ျဖဴေဖြးသန္႔စင္သြားတဲ့အထိ ဟားတိုက္ရယ္ေမာပလိုက္ခ်င္တာ...! ဒါက သိုးမည္းပုရပိုက္မွာ စူးေနတဲ့ က်ိန္စာ ...(ခင္ဗ်ား မျဖစ္သင့္ဘူး)
(ခင္ဗ်ား မဟုတ္ဘူး...။)
သြားစမ္းပါေတာ့ .... အသည္းကြဲတာ မေသေလာက္ပါဘူးတဲ့ ..သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ ....
နာနာက်ည္းက်ည္း အလဲလဲအျပိဳျပိဳနဲ႔ လူလိုသူလို ျဖစ္မေနတာကလြဲရင္ သာမာန္ကာလွ်ံကာပါပဲ..။ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ေတာ့ အခ်ိန္နည္းနည္းယူရဦးမွာေပါ့ေလ...။ ဒီထက္မပို မလိုဘူး..။ ဓါးနဲ႔ထိုးခံလိုက္ရတဲ့ ဒါဏ္ရာကို အပ္စူးတာေလာက္ပဲသိတဲ့ အၾကင္နာမ်ိဳးနဲ႔ လာႏွစ္သိမ့္ေနတာဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ေက်ာခိုင္းေနတာ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္..။
ဘာမွလည္း ေသာက္ၾကီးေသာက္က်ယ္ေတြ မလုပ္ခ်င္ဘူး...။ အရာအားလံုးဟာ အံ၀င္ခြင္က် လြဲေခ်ာ္ခဲ့ျပီးသား မဟုတ္လား ..။ ရီမယ္ဆို ရီေနလိုက္လို႔ရတယ္...။ စူးစူး၀ါး၀ါးနဲ႔ အသံထြက္မလွတာေတာ့ နည္းနည္း သည္းခံေပါ့ဗ်ာ..။ ေနာက္ေတာ့လည္း.. ဖာသိဖာသာ ျဖစ္သြားမွာပါ..။

ဂါထာဆန္တဲ့ စကားလံုးအခ်ိဳ ႔နဲ႔ ခပ္ျပတ္ျပတ္ ညေနတခ်ိဳ ႔ ..မေတာ္တဆက်က်န္ခဲ့တာလြဲရင္.. အရာအားလံုးဟာ သာမန္ထက္လြန္ျပီး ပံုမွန္ျဖစ္ပါတယ္..။


အလံျဖဴျပျပီး နႈတ္ဆက္ဖို႔ေတာ့ မေတာင္းဆိုပါနဲ႔ . ခင္ဗ်ားအလိုက္သိရမွာ.. ဒီၾကိဳး၀ိုင္းထဲ ၀င္လာကတည္းက အသက္နဲ႔အသက္ကို ေလာင္းေၾကးထပ္ထားခဲ့ျပီးသားဆိုတာ.. .!
အဟက္..! လူစြမ္းေကာင္းၾကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ..။ ဒါေပမယ့္ ေသြးပ်က္စရာအရႈံးကိုေတြ႔ေနမွေတာ့ ကိုယ့္ရင္ကိုယ္ ရြက္ကုန္ဖြင့္ျပီး မုန္တိုင္းကိုလည္း ေျပးေဆာင့္ဖို႔ ၀န္မေလးဘူးေပါ့..။ ဒီလိုပဲ က်ဳပ္က တခါတခါ ၀တ္ေက်တန္းေက် ရိုင္းတတ္တယ္..။

ေတာင္းပန္ရိပ္ညႈိးမ်က္၀န္းတစ္စံုနဲ႔ တိမ္တိုက္ထဲတိုး၀င္သြားတဲ့ ေလယဥ္.....ဘယ္လို ဂတိဂ၀တ္နဲ႔မွ မခ်ဳပ္ေႏွာင္ခဲ့ဘူး ..... ဒီလိုခ်စ္ျခင္းမ်ိဳး ဘယ္ေခတ္မွာမွ ပြင့္ဖူးေတာ့မွ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ထပ္ခါထပ္ခါ နားလည္ရင္းနဲ႔ ွ ရွတတ အဲဒီေန႔မွာမွ မိုးမိခဲ့တယ္.. သိပ္ေတာ့ မဆန္းဘူးေလ...။
ေသခ်ာတာေတာ့ ေသေနေတာ့ လမ္းပဲ..။ မေသမခ်င္းေတာ့ ေသေအာင္ဆက္ေလွ်ာက္ရဦးမယ္..။ က်ဳပ္ ရာဇ၀င္တစ္ခုလံုး 'အုန္း' ခနဲ ျပိဳက်တဲ့အထိေပါ့..။.


summer way [August 4 f*ckin2010]

သံလိုက္နဲ႔ လုပ္တဲ႔ ေကာ္ပတ္ရုပ္

ငါက ေၿမာက္၀င္ရိုးစြန္း စက္၀ိုင္းမွာစိုက္ေနတဲ႔ ၿမားတစ္ေခ်ာင္းေပါ႔ ။

မွတ္ဥာဏ္တစ္ခုမွ မက်န္ေအာင္ ဆဲြေဆာင္ပစ္လိုက္တယ္ ။

ငါ့မွာ ျပဒါးမပါတဲ့ မွန္တခ်ပ္ရွိတယ္ ။

ေမးခြန္းတိုင္းရဲ့ အေျဖေတြကို အလင္းတန္းေတြနဲ႔ပဲ တံု႔ျပန္ခ်င္တယ္ ။

အဲဒီလို ငါ႔ႏွဳတ္ခမ္းငါ ခပ္တင္းတင္းဆဲြေစ႔လိုက္တဲ႔ေ

နာက္

ငါ႔ဆီ ရိုက္လင္းတန္းေတြက

သိုးမည္းဒ႑ာရီေတြကိုသာ သုတ္လိမ္းေပးခဲ႔ ။

လင္းလြန္းလို႔ မျမင္ေတာ့တဲ့ အကန္းတေကာင္ပါ

အေမွာင္ဆိုတာ အေရာင္ျခယ္ဖို႔မွ မဟုတ္တာ

ဒ႑ာရီထဲမွာေတာင္ အလင္းကိ်န္စာမိတယ္ ။

ငါ႔ရာဇ၀င္ကို ပရိုသီးမီးယပ္စ္ မေတြ႔ဖူးလိုက္တဲ႔

မီးအိမ္နဲ႔ ေတာက္အက္ကစား

ေခ်ာက္ကမ္းပါးေဘးက အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္သက္တမ္းနဲ႔

ၿမက္ပင္ကို ဖမ္းၿပီး ၾကိဳးက်စ္မိတယ္ ။

ျမဴခိုးေတြေ၀ေနတယ္ ။ စိုစြတ္စြတ္လြင္ျပင္မွာ

စိတ္၀ိဥာဥ္ေတြက ငါ့ဆံပင္ေတြလို တဖ်တ္ဖ်တ္လြင္႔

တကယ္ဆို ငါက သံပတ္ေပးတာကိုသာ ေစာင့္ေနရမယ့္ အရုပ္ေသ ။

နဂါးေငြ႔တန္းတစ္ခုလံုး ေၾကြေအာင္ ဖန္ဆင္းဖို႔

သခင္ ... ငါ႔ကို အသက္သြင္းေလာ႔ ။

ငါက ဓူ၀ံၾကယ္ဆီကိုမွ မိုက္မိုက္ကန္းကန္း

ပန္းေတြ ပစ္ထည့္မိတဲ႔အခါ

ေလာကဟာ ငါ႔အိတ္ကပ္ေထာင္႔က်ဥ္းေတြကို ပ်က္ရယ္ၿပဳေနေလရဲ႕ ။

ပြဲေတာ္ေန႔မွာမွ မိုးမိသြားတဲ့လူရိုင္းလိုပဲ

ေသာက္ေရးမပါတာေတြက ခုန္ , ခုန္ထြက္တယ္။

ဘယ္နတ္ဆိုးရဲ့ ပုရပိုဒ္ထဲက အရွိန္အ၀ါေတြပါလာတာလဲ ။

သည္းသည္းမည္းမည္း ... ... သည္းသည္းမည္းမည္း

ငါ႔မ်က္ေတာင္ေတြ က်ဳိးေၾကသြားေလာက္ေအာင္

လေပၚမွာ ဒီေရတက္ခဲ႔ ။

အနီေရာင္ေတြ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ျဖစ္ကုန္တာ

ဘယ္ကေ၀ျပဳစားသလဲလို႔ ေမးရက္တယ္ ။

လက္ထိပ္ခတ္လည္း လြင့္ေနတဲ့ စိတ္အစဥ္ကို

ဘယ္ဥပေဒနဲ႔ အေရးယူမွာလဲ ။

အဲဒီလိုနဲ႔ ... သစၥာတရားရဲ႕ ေလွာင္အိမ္ကို ငါ႔ေခါင္းေပၚတည့္တည့္မွာ

ပိပိရိရိ သိမ္းလိုက္တယ္ ။

ေၾကးသြန္းထားတဲ႔ တိမ္တခ်ဳိ႕ရဲ႕ က်က္သေရကို

ငါ႔အား ေပးေတာ္မူပါ ။

ဆဲြငင္အားေကာင္းတဲ႔ ေကာင္းကင္ကို

ငါ႔အတြက္ ေၿမာက္အရပ္သို႔ ေရြ႕ေပးေတာ္မူပါ ။

အဲဒီလိုနဲ႔ ... ငါ႔သံပတ္ကိုငါ ဆိုင္းမပါ ဗံုမဆင္႔

သခင္႔လက္ကို ခိုးယူခြင္႔ေပးခဲ႔လိုက္တယ္ ။





Summer Way ၊ အဲရာေ၀

တယာဆေရာ္ .....

တေယာ တစ္လက္ကလည္း
ဒီရင္ကို ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲေစတာပါပဲလား...
ေသေသသပ္သပ္ အျပံဳးနဲ႔
ခဏခဏ လြင့္ထြက္သြားေအာင္ ခင္ဗ်ားမို႔ ျပံဳးရက္တယ္...
အိပ္ေရးေတြပ်က္... အဖ်ားေတြလည္း တတ္တယ္ ဆရာ..
တေယာတစ္လက္ေၾကာင့္ ေတာနက္ထဲ၀င္တယ္တဲ့ (အဟက္)
ဘယ္လို တရားနဲ႔မွ ေျဖမရေသးဘူးဗ်ာ...
ခင္ဗ်ား ထပ္ျပံဳးပါဦး ...
အဲလို အျပံဳးမ်ိဳး ခင္ဗ်ားကလြဲ..ဘယ္သူမွ မျပံဳးတတ္ဘူး
ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ အသက္ရႈပါရပ္တယ္...
တဟုန္းဟုန္းနဲ႔ ထထေတာက္တယ္...
ေဟာဒီမွာ ...အျဖဴေရာင္မီးေတာက္.. !
က်ဳပ္ကို အရွင္လတ္လတ္ ျပံဳးျပျပီးမွ သျဂၤဳဟ္ပါေလ ...

SUMMER.

ခ်ိန္းေတြ႔တဲ့မိုး

ေဟာဒီလို အက်င့္မ်ိဳးနဲ႔
ေကာင္းကင္က မ်က္ရည္ခံထိုးျပီ။

ႏြမ္းလ်အိမ္ျပန္ညေနရဲ့
ေနာက္ဆံုးေတာက္ပတဲ့မ်က္လံုးေတြ
နံရံေပၚကနာရီထဲ ထားပစ္ခဲ့
ေဟာဟို ေလွကားထစ္အျမင့္ၾကီးေတြဆီကေန
ဘ၀ရဲ့ အနည္ထိုင္ျခင္းဟာ
ေလးေလးလံလံခုန္ခ်လိုက္ေပါ့။

မိုးေရထဲျဖတ္ေလွ်ာက္သြား
ကြန္ကရစ္လမ္းမ ပလပ္ေဖာင္း
တျခမ္းေစာင္းေအာင္ ထိုင္ေအာ္ေနက် ျခေသၤ့ေတြေ့ရွ
စိတ္ကူးရုပ္ရွင္ထဲ
ဘယ္အနမ္းေတြ ပူေႏြးပ။

ေရာ...အဲဒီ အက်င့္ကိုပဲ မၾကိဳက္တာ
ေဟာဒီမွာ သူမကေတာ့
ေခါက္ထီးေလး မလံု႔တလံုနဲ႔
ငါ့ ရင္အံုဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္ လာေနေတာ့ရဲ့...။ ။

ေအာင္ေ၀း (ပန္းေ၀သီ၊၁၉၉၃ စက္တင္ဘာ)